24 Ocak 2009 Cumartesi

Φάκελος τρομοκρατία



B' μέρος Lost in translation

Με μια εκτενέστερη ματιά στο μακροσκελές κείμενο της προκήρυξης του «Επαναστατικού Αγώνα» μπορεί κανείς να εντοπίσει είκοσι «περίεργα» σημεία, που έχουν να κάνουν με γλώσσα, ύφος, ειρμό, συνοχή κλπ.

Δεν προσπαθώ να αποδείξω τίποτα. Ούτε ισχυρίζομαι πως είναι κατ' ανάγκην «ύποπτο» το ότι οι συντάκτες της προκήρυξης δείχνουν να μη γνωρίζουν και τόσο καλά ελληνικά (ή ότι ο λόγος τους παρουσιάζει ιδεολογική ασυνέχεια, σαν να είναι συρραφή διαφορετικών κειμένων).

Ωστόσο παραθέτω τα «περίεργα» αυτά σημεία ως κάτι που νομίζω ότι θα πρέπει να μας προβληματίσει, αλλά και για να ανοιχτεί μια συζήτηση για το θέμα, προκειμένου να βγει μια άκρη...

1. «Eνώ για ειρωνεία της ιστορίας το Μάιο του 2005».

Η έκφραση «για ειρωνεία της ιστορίας» στα ελληνικά δεν στέκει. Αντιθέτως, στα αγγλικά υπάρχει, ως «for the irony of history».

2. «Αντιθέτως ήταν μια πρώτη ανακλαστική και εκδικητική κίνηση αποκατάστασης του βαριά πληγωμένου γοήτρου της ελληνικής αστυνομίας».

Η χρήση του επιθέτου «ανακλαστική» αντί του (σωστού) «αντανακλαστική» υποδηλώνει, αν όχι «περίεργη», τουλάχιστον ανεπαρκή γνώση της ελληνικής.

3. «Εμείς όμως δεν έχουμε καθόλου κοντή μνήμη και δεν ξεχνάμε ότι επί ΠΑΣΟΚ έχουν σκοτωθεί ο Καλτεζάς αλλά και οι περισσότεροι νεκροί της «δημοκρατικής» μεταπολίτευσης».

Στα αγγλικά η έκφραση χρησιμοποιείται (και πολύ σωστά) ως «short memory». Στα ελληνικά όμως λέμε «αδύνατη» ή «ασθενής μνήμη» και όχι «κοντή». Βεβαίως η έκφραση έχει χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς και από έλληνες συντάκτες, αλλά αρκετά σπάνια.

4. «Ένα πολύτιμο συμπέρασμα που δεν έχει μόνο στρατιωτικές αλλά έχει και πολιτικές προεκτάσεις είναι ότι όταν οι ένοπλοι καθεστωτικοί φρουροί βρίσκονται απέναντι σε οπλισμένους και αποφασισμένους επαναστάτες».

Η φράση «στρατιωτικές προεκτάσεις» για την... επίθεση στα Εξάρχεια(!) είναι, νομίζω, άστοχη. Η αστυνομία δεν είναι στρατός.

5. «Τα «καλά εκπαιδευμένα» σκυλιά των σωμάτων ασφαλείας, είναι απλά οπλισμένες «κότες», γίνονται ριψάσπιδες και τρέχουν να κρυφτούν».

Η λέξη «ρίψασπις» δεν απαντάται συχνά σε κείμενα του ευρύτερου α/α χώρου. Αντιθέτως, χαρακτηρίζει λογικές και σκέψεις άλλων χώρων...

6. «Έκτοτε, κάθε προσπάθεια ν'αντιμετωπιστούν οι διάφορες οικονομικές κρίσεις που ξεσπούσαν(πετρελαίκή κρίση, κρίση του χρέους».

Αυτό μόνο ως κακή μετάφραση απο το αγγλικό «debt crisis» μπορεί να νοηθεί, διότι στα ελληνικά το σωστό είναι «χρηματοπιστωτική κρίση». Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος τη φράση «κρίση του χρέους» για να προσδιορίσει τον όρο «χρηματοπιστωτική κρίση»...

7. «Αντιθέτως, το κυρίαρχο κλίμα που ακολούθησε ήταν η ακόμα μεγαλύτερη βία των σωμάτων ασφαλείας όταν επιτίθονταν στους εξεγερμένους. Οι άγριοι ξυλοδαρμοί και οι κακοποιήσεις όσων έπεφταν στα χέρια τους, όχι μόνο δεν έδειχναν κάποια περιστολή των μπάτσων».

Τι ακριβώς εννοεί ο συντάκτης με την έκφράση «περιστολή των μπάτσων»; Πώς ακριβώς θα... περισταλούν οι μπάτσοι; Έχουμε ακουστά για «περιστολή των δικαιωμάτων», αλλά για «περιστολή μπάτσων» όχι. Η συγκεκριμένη έφραση όμως μπορεί να μην προδίδει μόνο άγνοια της ελληνικής, αν μάλιστα ληφθεί υπόψη η αγγλική έκφραση «reduction of cops»...

8. «...αλλά έδειχνε το αστείρευτο μίσος τους σε αυτούς που υπό oποιονδήποτε τρόπο βρίσκονταν απέναντί τους».

Υπό υποιονδήποτε... τρόπο; «Για οποιονδήποτε λόγο», θα το καταλαβαίναμε. Η φράση «υπό oποιονδήποτε τρόπο» δείχνει να είναι ακριβής μετάφραση του «by any means» και σίγουρα δεν ταιριάζει στα ελληνικά.

9. «Είπαμε παραπάνω ότι η κυβέρνηση καταδίκασε την δολοφονία αλλά μόνο για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, αφού αυτή είναι που με την πολιτική της αποχαλίνωσε τους «πραιτωριανούς».

Για πραίτωρες, και όχι για «πραιτωριανούς», είχε κάνει λόγο ο Πολύδωρας. Ωστόσο στα αγγλικά υπάρχει το «praetorians», που κάνει πολύ ενδιαφέροντες συνειρμούς...

10. «Για ποια αξία της ανθρώπινης ζωής μιλάνε όταν έμμεσα δολοφονούν με τις οικονομικές πολιτικές τους χιλιάδες φτωχούς εργαζόμενους και συνταξιούχους, που δεν έχουν τα μέσα να τραφούν σωστά, να ζεσταθούν και να αντιμετωπίσουν την αρρώστεια;».

Δείχνει σαν να είναι (κακο)μεταφρασμένο στα ελληνικά από το «to cure the disease».

11. «Οι κρατικές υπηρεσίες ύστερα από την επίθεση στο Γουδή επέλεξαν τη σιωπή γιατί, πρώτον, πίστευαν ότι πολιτικά είχαν συμφέρον να υποβαθμίσουν το γεγονός προκειμένου να μην καταρρεύσει η θεωρία τους ότι ο Ε.Α. είναι σε κλοιό και αδρανοποιημένος, κάτι που θα δυσαρεστούσε βαθύτατα τους Αμερικάνους και θα αποκάλυπτε την πλήρη χρεοκοπία των διωκτών μας».

Να «λυπούσε βαθύτατα τους Αμερικάνους» το καταλαβαίνουμε, αλλά να τους... «δυσαρεστούσε βαθύτατα», όχι. Στα αγγλικά «would deeply dissatisfy the Americans». Τέτοιου είδους νοηματικά σφαλματάκια θυμίζουν λίγο τον τρόπο ομιλίας γνωστού αμερικανοτραφέντος δημοσιογράφου...

12. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τις μέρες που οι μηχανισμοί καταστολής του Μεξικό έπνιγαν στο αίμα μια κοινωνική εξέγερση στην Οαχάκα.

Χμμμ... Στον προφορικό λόγο σπάνια θα πει κάποιος «του Μεξικό». Κάτι τέτοιο απαντάται μόνο στον γραπτό λόγο – και ιδιαίτερα σε ορισμένες εφημερίδες.

13. «Κανείς από τους δολοφόνους δεν πλήρωσε, οι περισσότεροι μάλιστα δεν δικάστηκαν καν, αποδεικνύοντας ότι και οι «ανεξάρτητοι» δικαστές είναι συνένοχοι των κρατικών δολοφονιών και εχθροί του λαού».

Η ορολογία «εχθροί του λαού» χρησιμοποείται κατά κόρον από αυτούς που ο ΕΑ σε άλλο σημείο της προκήρυξής του τα χώνει άγρια: από το ΚΚΕ.

14. «Για ποια αξία της ανθρώπινης ζωής μιλάνε όταν εργάτες πεθαίνουν στα εργοστάσια, στις σκαλωσιές, στις ναυπηγοεπισκευαστικές ζώνες στο όνομα του κέρδους για λογαριασμό των ληστών που απαρτίζουν την σύγχρονη πλουτοκρατία;».

Αυτό κι αν αποτελεί ΚΚΕδίστικη ορολογία... Πλέον τη λέξη «πλουτοκρατία», εν έτει 2009, τη χρησιμοποιεί ΜΟΝΟ ο Περισσός.

15. «Οσοι μας λένε ότι οι αγώνες γίνονται με ειρηνικό τρόπο, δίνοντας λουλούδια σε δολοφόνους ή με προσευχές ή με σιωπηλές καθιστικές διαμαρτυρίες στο Σύνταγμα, είναι απλά ψεύτες, απατεώνες, εχθροί του λαού και συνένοχοι των δολοφόνων. Και τέτοιοι είναι όλα τα πολιτικά κόμματα και όχι μόνο».

Εκ νέου χρήση σταλινικής ορολογίας...

16. «Και για να έρθουμε σε πολύ πρόσφατα παραδείγματα, η αναθεώρηση του άρθρου 16, αν και ψηφίστηκε παραμένει για την ώρα ανενεργή λόγω του ότι συνάντησε σφοδρές αντιδράσεις με τις συγκρούσεις σε κάθε φοιτητικό συλλαλητήριο και παραμένει ανενεργό μετά την πρόσφατη εξέγερση για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου».

Αγνοια περί τα θέματα Παιδείας; Η αναθεώρηση πάντως του Άρθρου 16 δεν ψηφίστηκε ποτέ. Ο συντάκτης προφανώς το μπερδεύει με τον Νόμο-Πλαίσιο.

17. «Οι δολοφόνοι των ΜΑΤ που σκότωσαν τον Κουμή και την Κανελοπούλου απαλλάχτηκαν οριστικά το 1988».

Οι δολοφόνοι του Κουμή και της Κανελλοπούλου δεν απαλάχτηκαν ποτέ, γιατί απλούστατα ΠΟΤΕ δεν βρέθηκαν – κάτι που υποδηλώνει άγνοια κινηματικών συμβάντων.

18. «Όλα στα χέρια των προλετάριων, τίποτα στα χέρια των εξουσιαστών».

Το δίπολο «προλετάριοι - εξουσιαστές» είναι ολωσδιόλου άστοχο. «Προλετάριοι - αφεντικά/αστοί» είναι το σωστό.
Παράλληλα, προηγούμένως δεν έχει γίνει στο κείμενο καμία αναφορά στην εργατική τάξη, ώστε να μπορει να χρησιμοποιηθεί (καταχρηστικά, έστω) ακόμα κι αυτός ο όρος...

19. Ένα σημείο της προκήρυξης που υποδηλώνει περίεργη ιδεολογική ασυνέχεια και ασυνέπεια...

«Όπως επίσης πιστεύουμε πως καμιά ντετερμινιστική οικονομική θεωρία δεν ισχύει για τον καπιταλισμό, ούτε η θεωρία των κύκλων του Κοντράντιεφ ούτε οποιαδήποτε άλλη. Όπως δεν πιστεύουμε και σε οποιαδήποτε θεωρία που υποστηρίζει ότι ο καπιταλισμός διακατέχεται από νόμους, προδίδοντας στο σύστημα και στην ύπαρξη του νομοτέλεια αντίστοιχη με αυτή της φύσης».

Εδώ απορίπτεται συλλήβδην ο μαρξισμός. Αμέσως μετά όμως ο συντάκτης... αυτοαναιρείται λέγοντας:

«Για εμάς είναι ένα σύστημα που τείνει προς την ανισορροπία και όχι το αντίθετο όπως υποστηρίζουν οι εκφραστές του και η πορεία του στην ιστορία συνοδεύεται από διαδοχικές εκρήξεις και σύντομες περιόδους σταθερότητας. Η αστάθεια του οφείλεται στο γεγονός ότι πρόκειται για σύστημα βαθύτατα ταξικό και κοινωνικά άδικο, που η ανισότητα και η φτώχεια, ενώ για τους οπαδούς του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς είναι αυτό που ορίζεται ως υγιής συνθήκη για το σύστημα, είναι αυτή που γίνεται τελικά η ίδια η νάρκη στα θεμέλια του».

20. Τέλος, κάτι ακόμη που πρέπει να προβληματίσει είναι ότι η προκήρυξη δεν φέρει τη σφραγίδα του «Επαναστατικού Αγώνα»..


Πηγη Indymedia

23 Ocak 2009 Cuma

Φάκελος τρομοκρατία


Α' μέρος Τρομοκρατια MADE IN USA

Απο τον Ριζοσπάστη Κυριακή 2 Μάρτη 2003 - 1η έκδοση

To βράδυ της 16ης Νοέμβρη του 1993, παραμονή της επετείου από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι κάτοικοι της οδού Μηθύμνης στην Κυψέλη παρατηρούν τις περίεργες κινήσεις δύο ατόμων που μπαινοβγαίνουν σε ένα φορτηγάκι «Φολκσβάγκεν», το οποίο ήταν σταθμευμένο εκεί για αρκετές μέρες. Κάποιοι περίοικοι, ειδοποιούν το αστυνομικό τμήμα της περιοχής και σε λίγο καταφθάνει ένα περιπολικό της Αμεσης Δράσης.

Οι αστυνομικοί ερευνούν το φορτηγάκι όπου έκπληκτοι ανακαλύπτουν ασυρμάτους, φωτογραφικές, μηχανές, υλικό για μεταμφιέσεις, ακόμη και δύο κρεβάτια. Στη συνέχεια, οι αστυνομικοί συλλαμβάνουν τα δύο άτομα, τα οποία αποδεικνύεται ότι ήταν μεταμφιεσμένα και οπλοφορούσαν. Τους μεταφέρουν στην Ασφάλεια, όπου οι ίδιοι αποκαλύπτουν στους εμβρόντητους αστυνομικούς τις ταυτότητες τους. Δηλώνουν ότι είναι υπάλληλοι της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα και επικαλούνται τη διπλωματική τους ιδιότητα και την κάλυψη τους απ' αυτήν. Ο ένας απ' αυτούς ήταν ο Τζον Φάντις Β' Γραμματέας της πρεσβείας και ο άλλος είναι διοικητικός υπάλληλος. Και οι δύο είναι πράκτορες της CIA.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά τα γεγονότα εξελίσσονται με κινηματογραφική ταχύτητα. Ενημερώνονται το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και η πρεσβεία των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί απαιτούν να μην γίνει ανάκριση των δυο πρακτόρων από τις αστυνομικές αρχές ενώ ζητούν να μην γίνει άλλη έρευνα στο φορτηγάκι. Σε λίγο ένα αυτοκίνητο ιδιωτικής χρήσης σταθμεύει έξω από το αστυνομικό τμήμα και παραλαμβάνει τους δυο συλληφθέντες, τους οποίους μεταφέρει στην πρεσβεία των ΗΠΑ. Την ίδια ώρα ένα γερανοφόρο όχημα παίρνει το φορτηγάκι από την οδό Μηθύμνης το οποίο μεταφέρει στο γκαράζ της πρεσβείας. Το άλλο πρωί οι δύο πράκτορες της CIA επιβιβάζονται σε αμερικανικό στρατιωτικό αεροπλάνο με προορισμό την... Τζαμάικα. Η κυβέρνηση δηλώνει ότι η υπόθεση τέθηκε οριστικά και αμετάκλητα στο αρχείο...

Τι γύρευαν οι δύο πράκτορες της CIA το βράδυ της 16ης Νοέμβρη του 1993 στην οδό Μηθύμνης; «Ο,τι γύρευε η αλεπού στο παζάρι...», ήταν η απάντηση που έδωσε λίγες μέρες αργότερα ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Στέλιος Παπαθεμελής. Ο υπαινιγμός για τις σχέσεις της CIA με την τρομοκρατία στην Ελλάδα, από τον καθ' ύλην αρμόδιο υπουργό, ήταν σαφής. Αντιμετωπίζοντας καταιγισμό ερωτήσεων ο κ. Παπαθεμελής δηλώνει ότι για την «υπόθεση Μηθύμνης» θα γράψει κάποτε... ένα ολόκληρο βιβλίο. Το περιμένουμε ακόμη.

Σήμερα, παραμονή της δίκης των κατηγορούμενων για συμμετοχή στη «17 Νοέμβρη» και ενώ προηγήθηκε ένα οκτάμηνο ατέρμονων συζητήσεων από τα «παράθυρα» της τηλεόρασης, ακούμε πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ να απορρίπτουν «μετά βδελυγμίας» ακόμη και τη σκέψη για τη διασύνδεση αυτής της οργάνωσης με τις μυστικές υπηρεσίες και ειδικώς με τη CIA.

Ομως για τις σχέσεις της «17 Νοέμβρη» με μυστικές υπηρεσίες, ντόπιες και ξένες, ειδικότερα με τις αμερικανικές, δε μίλησε μόνο ο κ. Παπαθεμελής, αλλά και δύο ακόμη πρώην υπουργοί Δημόσιας Τάξης του ΠΑΣΟΚ, ο Γιάννης Σκουλαρίκης και ο Σήφης Βαλυράκης. Οι απόψεις τους έχουν, βεβαίως, ξεχωριστή σημασία γιατί από τη θέση τους διαχειρίστηκαν την υπόθεση αντιμετώπισης της τρομοκρατίας στην Ελλάδα.

Περισσότερο αποκαλυπτικός ήταν ο πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης Γιάννης Σκουλαρίκης, σε συνέντευξή του στην «Απογευματινή» το Νοέμβρη του 1999.

«Προσωπικά πιστεύω ότι κλιμάκιο της CIA έχει εισδύσει στους κόλπους της "17Ν"», έλεγε ο κ. Σκουλαρίκης, προσθέτοντας: «Βέβαια, δε μου προξενεί καμιά εντύπωση το γεγονός ότι μπορεί να κατευθύνει ή να συμμετέχει σε δολοφονίες δικών της ανθρώπων. Αυτά είναι γνωστά από διεθνείς καταγραφές και βιβλία. Ωστόσο, υπάρχουν και σοβαρά περιστατικά που συνηγορούν με τον ισχυρισμό μου».

Ο κ. Σκουλαρίκης ανέφερε, μάλιστα, ένα τέτοιο χαρακτηριστικό περιστατικό. «Το 1983, όταν δολοφονήθηκε ο Τσάντες, εντοπίσαμε μία συγγενή του που έκανε παρέα με τη σύζυγο του Χρήστου Κασίμη, του ανθρώπου που έβαλε τη βόμβα στις εγκαταστάσεις της "AEG". Θελήσαμε να την ανακρίνουμε, αλλά κάποιοι, πιθανότερο οι Αμερικανοί, τη φυγάδευσαν από την Ελλάδα στις ΗΠΑ. Την εντοπίσαμε και πάλι στη Νέα Υόρκη και της τηλεφωνήσαμε. Μόλις κατάλαβε ποιοι είμαστε, μας έκλεισε το τηλέφωνο και έκτοτε εξαφανίστηκε και από εκεί!». Ο κ. Σκουλαρίκης δήλωνε ακόμη ότι ως υπουργός Δημόσιας Τάξης είχε διαπιστώσει ότι πολλοί άνθρωποι μέσα από την ΕΥΠ και την αστυνομία έδιναν διαρκώς πληροφορίες στους Αμερικανούς.
«Μέσο άσκησης της πολιτικής των ΗΠΑ»

Τέλος, ο Σήφης Βαλυράκης υπουργός Δημόσιας Τάξης το 1995, σε άρθρο του στα «Νέα», στις 13 Νοέμβρη του 2001, αναφερόμενος στην τρομοκρατία και τη δράση της «17 Νοέμβρη», τονίζει: «Είναι σαφές πως οι ΗΠΑ αξιοποίησαν την τρομοκρατία ως μέσον άσκησης της διεθνούς τους πολιτικής». Στο ίδιο άρθρο ο κ. Βαλυράκης για να ισχυροποιήσει την άποψή του επικαλείται και τις υποθέσεις της «Κόκκινης Προβιάς» στην Ελλάδα και «Γκλάντιο» στην Ιταλία. Στις υποθέσεις εκείνες αποδείχτηκε ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες και το ΝΑΤΟ είχαν δημιουργήσει τρομοκρατικές οργανώσεις κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970, στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, με στόχο τον έλεγχο των πολιτικών εξελίξεων και την αποτροπή μιας ενδεχόμενης ανόδου της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία.

Τα παραπάνω είναι ένα μικρό δείγμα από δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ κατά το παρελθόν. Πρόκειται, όπως διαβάσατε, για κάτι παραπάνω από υπαινιγμούς για τις σχέσεις της τρομοκρατίας και της «17 Νοέμβρη» με τις αμερικανικές υπηρεσίες. Τώρα, βεβαίως, τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος δε θέλουν ούτε να ακούσουν για τις σχέσεις αυτές.

22 Ocak 2009 Perşembe

Πρώτο επίπεδο.


Πρώτο επίπεδο.

Το ασανσέρ σταματάει. Η πόρτα ανοίγει και μπροστά ξεδιπλώνεται ένας κήπος γεμάτος λουλούδια και αρώματα. Μα γρήγορα κλείνει πάλι και ο θάλαμος ξανά βρίσκεται πίσω στο ισόγειο. Χρειάστηκε πολύς καιρός για να ξαναβρεθεί.

Ως που μία μέρα εμφανίστηκε πάλι ξαφνικά.

Την επομένη. Όταν πέρασε η μέθη και ξημέρωσε. Δεν υπήρχε.

Χρειάστηκε να αλλάξει εποχή ώστε να ανθίσουν πάλι τα λουλούδια. Κατακόκκινα τριαντάφυλλα.

Ζαλάδα και τρικυμία. Παντού. Μετά το ξημέρωμα. Η βροχή και το κρύο. Αλλά εκεί. Κάπου υπάρχει πάλι άνοιξη. Οι εποχές δεν είναι ημερολογιακά ξυπνητήρια. Στο καταχείμωνο βρίσκεις λίγη από την ζέστη του καλοκαιριού που σε κάνει να ιδρώνεις, και μπορείς να δεις τον ήλιο να βγαίνει πίσω από το χιονισμένο βουνό.

Νιφάδες χιονιού έπεφταν πάνω στο γυάλινο περίβλημα. Έπεφταν πάνω στο θόλο. Και από κάτω έλαμπαν τα φώτα.

Κανένας φόβος. Οικειότητα και επιθυμία. Υπήρχε. Υπάρχει.

20 Ocak 2009 Salı

ada değildir insan

feysbuk olsun yutup olsun büyük ihtimalle görmüşsünüzdür ama, tropfest kısa film festivalinin finalistlerini izlemeyenler varsa eğer:

http://www.youtube.com/watch?v=zrdxe9gk8gk (ya da "mankind is no island" diye aratınız)

http://www.youtube.com/watch?v=namxkx0xrsy (ya da "marry me" diye aratınız)

bunlar dışında the wildflower ve an imaginary life'ı da pek sevdim ben, işi gücü olmayan onlara da bakabilir.

harun diye bi içecek yaptık, böğürtlenli bi çay var indian spice diye liptonun, bi yemek kaşığı ondan, bi yemek kaşığı filtre kahve, kahve makinasına dolduruyoruz, iki kupa da su. şeker de eklendi mi mistik bi tadı olduğunu iddaa edio ml. neden harun adı derseniz, o tamamen bizim evin iç dinamiklerinin "sonradan hatırlamak ve çağrışım" üzerine kurulu olmasından kaynaklanıyor. yeni bi defter alıp tarih ve saat yazıyoruz: "her şey burda başlıyor"


biterken rastlantıyı da analım:

"ada değildir insan,bütün hiç değildir bir başına ; anakaranın bir parçasıdır, bir damladır okyanusta ; bir toprak tanesini alıp götürse deniz, küçülür avrupa, sanki yiten bir burunmuş, dostlarının ya da senin bir yurtluğunmuş gibi, ölünce bir insan eksilirim ben, çünkü insanoğlunun bir parçasıyım; işte bundandır ki sorup durma çanların kimin için çaldığını ; senin için çalıyor."

18 Ocak 2009 Pazar

Δεν ξέρω τι επικεφαλίδα να βάλω...


- Η κοινωνική ευημερία θα έρθει μόνο όταν η ανθρωπότητα ισορροπήσει με την φύση.

Η κοινωνική ευημερία είναι ουσιαστικά μία ουτοπική κατάσταση. Όχι ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί. Αλλά σίγουρα δεν μπορεί να επιτευχθεί με τα μέτρα και τα σταθμά της σημερινής κοινωνικής δομής.

Η σημερινή κοινωνία βασίζεται και περιστρέφεται γύρο μόνο από μία λέξη: ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Ο όρος ανάπτυξη δεν εννοεί την ανάπτυξη του πνεύματος των τεχνών και της τεχνολογίας αυτού καθ’ αυτού. Εννοεί την οικονομική ανάπτυξη που θα επιτευχθεί μέσα από την οικονομική εκμετάλλευση των παραπάνω.

Αυτού του είδους η ανάπτυξη, η οικονομική, και η επιμονή στην οικονομική ανάπτυξη, έχει οδηγήσει την σημερινή κοινωνία στην μορφή της όπως την ξέρουμε. Δεν μπορώ να πω ότι το κεφάλαιο φταίει για τα δεινά που τραβάει η ανθρωπότητα. Πιο πολύ νομίζω πως φταίει το ΕΓΩ. Ο καθένας μας πάντα σκέφτεται και δρα σύμφωνα πάντα με τον εαυτό του. Δεν σκέφτηκε να λειτουργήσει ποτέ σαν σύνολο. Ποτέ δεν έμαθε έτσι. Σε κανένα εκπαιδευτικό σύστημα δεν μαθαίνουν στα παιδιά να λειτουργούν σαν ομάδα. Ποτέ κανένας δεν έδειξε ότι με την ομαδικότητα μπορούν να επιτευχθούν πολλά πολύ πιο εύκολα απ’ ότι με την ατομική και μόνο προσπάθεια. Έτσι και το σύνολο μπορεί να λειτουργήσει, μόνο αν το εγώ αντικατασταθεί από το ΕΜΕΙΣ. Γιατί άλλωστε κανείς δεν ζει και μόνος. Ούτε οι άνθρωποι ούτε και τα ζώα ζουν μόνα τους για να δρουν μόνα τους. Και όταν λέω ΕΜΕΙΣ δεν εννοώ μόνο τον άνθρωπο. Εννοώ και τα ζώα και την φύση.

Πρέπει να φύγει η βαθειά ριζωμένη αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι ο μόνος εκλεκτός της φύσης να έχει νόηση. Και σε τι τον κάνει ανώτερο αυτό το πράγμα; Και ποιος είναι αυτός που θα κρίνει τελικά τι είναι ανώτερο.

Πιθανότατα, όλα αυτά να προέρχονται από την μη συμβιβασμό με την ιδέα του θανάτου. Ακόμα και η θεοποίηση του ΕΓΩ να προέρχεται από τον φόβο του ανθρώπου ότι κάποια μέρα θα φύγει από αυτόν τον κόσμο. Έτσι δημιουργήθηκαν και οι θρησκείες, για να δώσουν μία ελπίδα στον άνθρωπο ότι μετά υπάρχει πάλι κάτι. Σήμερα η θρησκεία είναι το χρήμα. Η ανάπτυξη πάντως συνεπάγεται και με την επιμήκυνση του προσδοκίμιου ζωής. Παλαιότερα, ο μέσος όρος ήταν κατά πολύ χαμηλότερος από ότι σήμερα, που έχει ξεπεράσει τα 75 χρόνια. Έτσι και αυτός που έχει τεράστια κεφάλαια και θέλει ουσιαστικά να «κατακτήσει τον κόσμο», θέλει ουσιαστικά να έχει την τεχνολογική ανάπτυξη στα χέρια του για να μπορέσει κατ’ επέκταση να βρει τρόπο να επιμηκύνει την ζωή του. Ίσως είναι παρατραβηγμένο, μα τι στο καλό θα τα κάνει κάποιος τόσα λεφτά; Αφού έχει ξεπεράσει κατά πολύ το όριο όπου θα μπορούσε να έχει ότι υλικά αγαθά ήθελε, τι μπορεί να τα χρειάζεται τα επιπλέον. Δεν μπορώ να βρω άλλον λόγο.

Επειδή όμως η γη είναι συγκεκριμένη και δεν φτάνουν όλα τα υλικά για να ζούνε όλοι σαν βασιλιάδες, η ισορροπία επιβάλει να υπάρχουν και κάποιοι όπου θα ζουν στην ανέχεια. Πάλι οι κατέχοντες, λειτουργώντας με το ΕΓΩ τους, δεν νοιάζονται ή δεν μπορούν να ξεμπλέξουν από τα δίχτυα πλέον που τους έχουν τυλίξει, και δεν μπορούν να κάνουν κάτι γι’ αυτό πέρα από φιλανθρωπίες. Που με την σειρά τους και αυτές δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά το παρατείνουν.

Φυσικά στις μέρες μας αυτοί που ζούνε στην αφθονία είναι όσοι ασχολούνται με την ενέργεια. Ο κύριος μοχλός της σημερινής ανάπτυξης είναι το πετρέλαιο, που τόσοι πόλεμοι έχουν γίνει γι’ αυτό και τόσες ζωές έχουν χαθεί. Ο άνθρωπος, με το μυαλό που του έδωσε ο θεός, επινόησε την μηχανή. Μα επειδή είμαστε ακόμα στην εποχή της φωτιάς, και του τροχού, δεν μπόρεσε να σκεφτεί κάτι άλλο για να την λειτουργήσει, παρά μόνο κάτι εύφλεκτο. Και σήμερα το λέμε από την δύση πετρέλαιο και από την ανατολή, φυσικό αέριο.

Ας μην αυταπατάται κάποιος ότι υπάρχει κάτι άλλο που ωθεί την ανάπτυξη. Πρόσφατα η Ρωσία σταμάτησαν την παροχή του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Τότε ως δια μαγείας, η τιμή του πετρελαίου ανέβηκε. Χωρίς να συμβεί τίποτε άλλο. Αυτός είναι ο νόμος της αγοράς. Αυτοί οι οικονομολόγοι τελικά, με τα αποστειρωμένα μοντέλα, που δεν περιέχουν κοινωνικές επιπτώσεις παρά μόνον νούμερα και ποσοστά έχουνε καταστρέψει πραγματικά τον κόσμο.

Φυσικά τόσα χρόνια όμως δεν σκεφτόμαστε τις επιπτώσεις που έχει η επιμονή μας του να συσσωρεύουμε όλο και περισσότερα κεφάλαια σε μερικά χέρια, στην φύση. Και το λέω αυτό γιατί, το κεφάλαιο όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορούσε να κατανοήσει ή δεν ήθελε να το κάνει, ότι η φύση δεν είναι κάτι δεδομένο, και δεν μπορείς στο βωμό του κέρδους να μην υπολογίζεις ούτε το περιβάλλον όπως δεν υπολογίζεις και τους ανθρώπους και την κοινωνία.

Στο βωμό του κέρδους άνοιξαν βιομηχανίες, μαζεύτηκαν οι άνθρωποι στα αστικά κέντρα και έχουμε την γνωστή ιστορία των μεγαλουπόλεων στις μέρες μας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ζούμε σε ένα ανθυγιεινό περιβάλλον και σε ανισορροπία με την φύση. Οι επιπτώσεις είναι οι γνωστές και δεν θα επεκταθώ παραπέρα.

Ως την στιγμή που ήρθαν κάποιοι επιστήμονες και πρότειναν τις πράσινες μορφές ενέργειας. Παλαιά ιδέα είναι αυτή μα δεν ήταν της μόδας, μέχρι που είδαμε το πετρέλαιο να εκτινάσσεται στα ύψη. Και φυσικά οι χώρες άρχισαν να το σκέφτονται σοβαρά όχι από πόνο για το περιβάλλον. Επεξεργάζονται την ιδέα την ιδέα της πράσινης ενέργειας, γιατί πλέον είδαν ότι τα οικονομικά περιθώρια στένεψαν και δεν μπορούν να έχουν ανάπτυξη σε άλλους τομείς αν ξοδεύουν τόσα λεφτά για πετρέλαιο και δεν τα επενδύουν αλλού.

Έτσι βλέπουμε πλέον να ξεπετάγονται όλο και περισσότερες ιδέες για το πώς θα εκμεταλλευτούμε την ενέργεια που μας δίνει απλόχερα η φύση, και υπάρχει γύρω μας, που είναι φιλική προς το περιβάλλον και φυσικά τζάμπα. Βέβαια οι εξουσιαστές του κλάδου της ενέργειας δεν θα αφήσουν έτσι το πόστο τους και τα λεφτά που τους αποφέρει. Τα φωτοβολταϊκά είναι πανάκριβα για να τα αγοράσει κάποιος και να απολαύσει ενεργειακή αυτονομία στο σπίτι του. Οι ανεμογεννήτριες πολλές φορές βρίσκουν εμπόδια στο να τοποθετηθούν σε ένα μέρος. Και τέλος δεν δίνονται τόσα λεφτά για έρευνα όσα θα μπορούσαν να δοθούν, για τις ανανεώσιμες πηγές.

Ο αγώνας είναι μεγάλος, μα στο τέλος θα επικρατήσουν οι φιλικότερες προς το περιβάλλον μορφές ενέργειας, για τον απλούστατο λόγο. Το πετρέλαιο είναι πεπερασμένο. Δεν θα υπάρχει για πάντα.

Φανταστείτε λοιπόν μία κοινωνία με ενέργεια για την οποία δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε πόλεμο για να κατακτήσουμε τις πηγές της (ήλιος, αέρας κλπ.). Μία κοινωνία όπου τα χρήματα αντί να επενδύονται σε πολεμικές επιχειρήσεις για ανεύρεση ενεργειακών πόρων, και στην αγορά αυτών, θα επενδυόταν στην υγεία, στην παιδεία και στην ευημερία της ανθρωπότητας. Ίσως αυτή θα ήταν η ιδανική κοινωνία. Ίσως τότε θα μπορούσε ο άνθρωπος να αποβάλει το ΕΓΩ του και να ζήσει για το εμείς.